از کنج چندم دایره

اعتراض

شیر آهن کوه مردا که تویی

بیانیه یکصد و بیست نفر از شاعران ونویسندگان در اعتراض به بی حرمت شدن شاعرملی

آنچه جهان شاعر را با روح و روان مردم پیوند می زند, آگاهی و مبارزه پیوسته علیه خود خواهی ها و تجاوز به روح و روان انسان هاست و البته بی دریغ دوست داشتن ایشان. جایگاه شعر ,شخصیت, و اندیشه شاملو در ادبیات فارسی و بین فرهنگ دوستان و عامه مردم بی شک جز این نمی تواند باشد. و البته اگر امروز او توان نوشتن و گفتن داشت شاید از اینکه بار ها و بارها سنگ مزارش را شکسته اند نه تنها آزرده خاطر نمی شد که تکرار می کرد: چراغي به دست‌ام چراغي در برابرم./من به جنگ ِ سياهي مي‌روم..

ما شاعران و نویسندگان امضا کننده این متن نیز هم صدا با آنچه بر فراز بودن اندیشه و جهان هنرمند در برابر اینگونه حقارت هاست ,داد اعتراض به خاطر شکستن سنگی که بر سینه ما است سر نمی دهیم. بلکه اعتقاد داریم برهنه ماندن خاک خفته بر پیکر شاملو خود اقدام علیه نگاه ارتجاعی است که هرگز تاب تحمل هنر را ندارد .

فرزاد آبادی-بکتاش آبتین-سعیده آبشناسان-علیرضا آبیز-محمد آشور-میرزا آقا عسگری-شمس آقاجانی-فرزانه آقائی پور-علی آموخته نژاد- مسعود احمدی -پگاه احمدی-شهرام عدیلی پور-رضا استیلی-مریم آموسا -رضا اکوانیان-نعمت الله اسلامی-علی الفتی-میترا الیاتی-دلارام امین زاده-هوشیار انصاری فر-منصور اوجی-عباس اوجی فر-علی باباچاهی-علیرضا بابائی-حجت بداغی-محمود بدر طالعی-موسا بندری-سیمین بهبهانی-فانوس بهداروند-علیرضا بهنام-فتح اله بی نیاز-مسعود بیزار گیتی-منصور بنی مجیدی-علیرضا بهرامی-مجتبی پور محسن-رویا تفتی-ناما جعفری-مهری جعفری-پرویز جلالوند-شاهپور جورکش-جهاد جهانشاهی-روجا چمنکار-فرخنده حاجی زاده-محمد حسن مرتجا-پرویز حسینی-محسن حکیمی-فرهاد حیدری گوران-ابوتراب خسروی-محمد خلیلی -خندان مه آبادی – هادی خوانساری – مجید دانش آراسته – ابراهیم دم شناس – مریم رئیس دانا – قاضی ربیحاوی –محمد زندی- سهراب رحیمی – بهاره رضایی- شهرام رفیع زاده – مجید روانجو – م. روانشید – بهمن ساکی – علی سجادیه – فرامرز سدهی-علی شاه مولوی – مزدا شاهانی – حسین شریفی – ساغر شفیعی – علیرضا شکر ریز - -محمد شمس لنگرودی – رضا شمسی – مظاهر شهامت – داوود صالحی– سید علی صالحی -محمد سپانلو – ایرج صف شکن – روزبه صف شکن – حسین صفاری پور – حسن صفدری – مهدی صمدانی – طاهره طاهری – سعید طباطبایی – رضا عباسی – علی عبداللهی – پویا عزیزی – مشیت علایی ––– میثم علیپور – کامیار عابدی-ابوذر غلامی-طاهره غمخوار – حسین فاضلی – مهرداد فلاح – احمد قربان زاده – فرامرز قره باغی – علی قنبری –آزیتا قهرمان- رقیه کاویانی – ناهید کبیری – علیرضا کرمانی – قاسم کشکولی – آذر کیانی – انیسه کریمیان-منیژه گازرانی – حسن گوهرپور – رضا گودرزی-جواد مجابی – حافظ موسوی- بهزاد موسائی -شیدا محمدی – مجید مددی – آیدین مسنن – اقبال معتضدی – شیوا معتمدی – داریوش معمار – داریوش مهبودی- علی میرکازهی – مازیار نیستانی – ح . هاتف – فرزین هومانفر - حسین علی نوروزی -پیمان یزدان پناه

رونوشت به:

روزنامه های:شرق ,اعتماد ملی,مردم سالاری,همبستگی,کیهان,اعتماد,جوان,آفتاب یزد,ایران,ابرار,اعتدال,اسرار,اطلاعات,اقبال,آرمان,ایران نیوز,بانی فیلم,توسعه,جمهوری اسلامی,خبر,رسالت,زمان,سیاست روز,صاحب قلم,عدالت,کار و کارگر,هم وطن سلام,

خبرگزاری ها:ایلنا,ایسنا,مهر,فارس,سینا,میراث

و سایت های ادبی,فرهنگی و خبری

|+| نوشته شده در یکشنبه بیست و هفتم فروردین 1385ساعت 23:50 توسط مظاهرشهامت |

به نوبه خود از این وضعیت شرم می کنم

تخریب سنگ قبر شاعر بزرگ احمد شاملو ، یکی از چندش آورترین خبرهای روزهای اخیر است . بلی ، سنگ در نهایت سنگ است و می توان با تکیه به معنای ظاهری و اولیه اش از تخریب و حتی اهانت به وجود آن ، به سادگی صرف نظر کرد . اما مگر غیر از این است ما ( مایی که سر و کارمان با کلمه است ) که از طریق نشانه هاست که جهان موجودات و روابط میان آنها را می شناسیم و باز از این طریق ، در میان آنها وجود پیدا می کنیم .

اگر اینگونه است ، آن تفکر مرتجعی که دستان پلیدی را برای تخریب سنگ قبر شاملو به خدمت گرفته است ، هیچ خصومتی با سنگ و احیانا با کسی که مرده است ندارد . بلکه او هم با وجود حماقت فراوانی که دارد ، به اعجاز پنهان نشانه ها واقف است و با تخریب سنگ ، دشمنی و کینه ناتمام خود را با نامی که زنده می ماند و با شعری که شعورمند بوده و روابط انسانی علم و آدم را تاکید کرده و به تداوم آن راه می گشاید ، نشان می دهد .

به این تفکر و رفتار نمی توان ایراد گرفت . چرا که حقیقتی موجود است و وفادار به ماهیت خود . اما سخن بر سر این است که هنوز ما به باور تقلیل خود و جهان رویاهایمان ادامه می دهیم . و این باعث می شود در کنار قلمع و قمع کردن افکارمان ، به نشانه های ساکت مان هم حمله می کنند.

به نوبه خود از این وضعیت شرم می کنم .

|+| نوشته شده در سه شنبه بیست و دوم فروردین 1385ساعت 22:33 توسط مظاهرشهامت |

همکاری با سایت ادبی صحنه ها

آدرس تماس با سایت صحنه ها - شعر و

داستان

http://www.sahneha.com/

شعر جهان، مصاحبه ها و معرفی کتاب: سهراب

رحیمی و آزیتا قهرمان

info@sahneha.com

داستان ، نقد داستان و شعر ایران: مظاهر شهامت

shahamat729@yahoo.com

|+| نوشته شده در شنبه دوازدهم فروردین 1385ساعت 0:8 توسط مظاهرشهامت |

کی؟

کی ؟

گیر کرده بود حالا نمی دانست صفحه یا سطر چندم . درست در چند صفحه اخیر ، مردی ، نه اینکه ناگهان ، بلکه بالاخره ، دست برده بود و گوشه فرش را بالا زده بود ، یک دشنه خوش نقش درخشان گرفته بود توی کف دست راستش و فشرده بود .فکر کرده بود به زودی خیالش از همه چیز راحت خواهد شد . و آن همه رنج دودلی و بی ارادگی را دیگر نخواهد داشت . نه ، می دانست اهل انتقام و این قبیل حرف ها نیست . فقط می خواست خودش را از تنگنایی که آرام آرام و در طول سال ها در آن گرفتار شده بود ، خلاص کند . از این احساس و وضعی که می توانست به زودی پیش بیاید خوشحال شده بود . اما بازهم مثل اگر نه همه وقت ها ، بلکه مثل بسیاری وقت ها ، تردید سخت ریخته بود روی سرش و مثل یک موش خیس شده ، معطل مانده بود . مضاف اینکه درست در همین لحظه ناگهان به یاد یکی از خاطرات دورش هم افتاده بود .

از راهی می رفته . از جایی به جایی . چه کار داریم از کجا به کجا ؟ اما می دانیم که عصر یک روز پاییزی در یک منطقه سردسیر بوده . اول ها هوا نیمه ابری بوده و روشن . و او از پیچ و خم بسیار با قدم های شمرده می گذشته . از تپه ها و کنار صخره و سنگ های درشت . حتی از کنار یا میان آوازهای آرام پرندگانی کوچک . صرفنظر هم می کنیم از چندبار ترسیدن و لرزیدنش وقتی گاه گاه پرنده ایی عجیب در همان نزدیکی ناگهان صدای مانند یک جیغ طولانی از خود در فضا می انداخت و به چشم دیده نمی شد . اما بعد از مدتی راه رسیده بود به یک دشت هموار و صاف و او را هم برده بود . هوا تیره شده بود و باران رگبار شروع شده بود . خیلی زود او شده بود یک موش آب کشیده و باران بند آمده بود و بادی سرد شروع کرده بود به وزیدن . تمام بدنش از سرما لرزیده بود و شب هم خیلی زود همه جا را تاریک کرده بود .بعد از مدتی باز هم می لرزید اما گریه هم کرده بود به حال زار خودش که ناگهان رسیده بود به یک چیز افتاده در کنار جاده و فهمیده بود خری است که نمی دانست چرا کشته شده است . خود را چسبانده بود به تن هنوز گرم او و مانده بود تا چند ساعت دیگر . تا صبح روشن آمده بود و او دیده بود در بسیار نزدیک جایی بوده است که قرار بوده برسد به آنجا . حالا ناگهان سرمای آن چند ساعت خاطره هم ریخته بود در جانش و لرزیده بود . پس درمانده و ناچار دشنه را به سویی پرت کرده ، رفته بود از اتاق بیرون و گم شده بود . او هم که مرد داستانش را از دست داده بود منتظر نشسته بود تا برگردد . اما ساعت ها وقت گذشته بود و مرد هنوز نیامده بود . او خواسته بود یک طور دیگر بنویسد اما نمی شد که یک دفعه زنگ تلفن همراهش بلند شده بود . ( راستی اگر خواستید شماره اش را داشته باشید یادداشت کنید : 09144521345 ) . آهنگ یکی از ترانه های بنان . آمدی جانم به قربانت ، ولی حالا چرا / حالا که من افتاده ام از پا ، چرا . بعد از این همه کرختی که بر روحش اثر کرده بود ، شنیدن یک آهنگ قدیمی و زیبا ، برایش جادوی خلسه آوری بود . گذاشت تلفنش چندبار دیگر زنگ بزند و فضای اتاق را از سحر صدا پر کند . اما نمی توانست بیشتر از این صبر کند . درست است که همیشه خدا از شنیدن کلمات می ترسیده و فکر می کرده آنها همواره وقتی در کنار هم گرد می آیند که توطئه ایی را سرو سامان داده باشند ، اما هرگز یارای دوری از آنها را هم نداشته است . کنجکاوی یا هر نوع بیماری شناخته شده یا نه . از همان کودکی در برابر کلمات بی تاب بوده است . هرگز نمی توانست از شنیدن آنها دوری کند . یا از خواندن نوشته شدن آنها . یک حس غریب و تمام نشدنی او را به طرفشان می کشید . به طرفشان می رفت می شنید یا می خواند و بیشتر اوقات زهری بود که از آنها در درونش ریخته می شد و درد آن مدتها در جانش بود و می گزید .

آمدی جانم به قربانت ولی ... نه این کلمات نبودند آهنگ آنها بود که همچنان اوج می گرفت و دست او را به طرف گوشی به رنگ خاکستری می برد که در صفحه مربع بالایش نوری آبی رنگ روشن و خاموش می شد . دستش از نگاهش دراز شد و انگشتانش گوشی را در میان گرفت . حالا نوبت انگشت شست بود که تا طرف چپ گوشی کنار رفت و دگمه به رنگ سبز را فشار داد :

- سلام شهامت . آتش زندگانی منوچهرآتشی خاموش شد ...

مرد بازگشته بود . از در باز اتاق وارد شده بود . او هنوز داشت صدای آرام پای مرد را از پله ها می شنید بالا می آمد . مرد رفته بود طرف آشپزخانه . از یخچال یک بطری روشن برداشته بود و یک پیک کوچک از قفسه . او هنوز مرد را در کنار درختی می دید در کنار خیابانی خلوت . داشت یک مشت قرص های رنگارنگ را می ریخت جلوی یک جفت کبوتر سفید و خاکستری . نوک بر زمین می زدند تند تند . دقایقی دیگر مرد باز هم می خواست از اتاق بیرون برود . گفته بود :

- باز هم هست اگر خواستی .

با انگشت اش سویی را در آشپزخانه نشان داده بود . او نفهمیده بود دقیقا کجا را نشان می دهد . پاهای مرد از پله ها پایین رفته بود . او مرد را دیده بود در یک بیابان به دنبال خری می دود که بلند عرعر می کند .

منوچهر آتشی یک جایی در دور ایستاده بود عینکش را پاک می کرد . مرد خسته روی تلی خاک نشسته بود . او به زنی گفته بود :

- خانم با کلمات خائن که بخوابی تخم سگ پس می اندازی .

خانم قد بلند چشم آبی تف بر زمین انداخته بود و صدای رعد در جایی دور بلند شده بود . او زیر آفتاب نشسته بود گفته بود من در جایی خیس شده ام .

زن لب برچیده از روی خط کشی وسط خیابان راه افتاده بود . بوق ممتد یک ماشین . نمی دانست به چه رنگی .

- کی ؟

|+| نوشته شده در چهارشنبه نهم فروردین 1385ساعت 16:17 توسط مظاهرشهامت |