يكي از موسسات فرهنگي مشهور كشور ، مرا هم به عنوان داور آثار شاعران انتخاب كرده و خواسته بود تا افراد انتخابي خود را اعلام كنم . چنانچه به خود آن عزيزان نوشتم و شايد روزي آن را منتشر كنم ، به نظر من با اعمال سانسور دولتي و سانسور محافل ادبيي كه امكانات تبليغ و حذف آثار شاعران و نويسندگان را در اختيار دارند ، و گاه عملكرد دومي بيشتر از اولي موثر واقع ميشود ، امكان گسترش عادلانه آثار شعري ممكن نميشود . به عبارت ديگر ، شعر موجود ايران ، در نتيجه عملكرد اين دو قدرت ، از رسيدن به دست مخاطب باز ميماند . بنابراين حاصل داوري اگر از روي حب و بغض هاي معمول هم نبوده باشد ، ناقص و فريبنده خواهد بود .
پس اينجانب براي حفظ حداقل وجدان شاعري خود ، از داوري منصرف شده و اين اعتقاد را مطرح كردم كه نسبت به اين مسئله و مسايل مشابه ، بايد ديد تازهتر و منصفانهتري را در پيش گرفت . اگرنه سرپوشي گذاشتهايم بر مردگان شعر در گورستان سانسور .